skip to Main Content

We zijn weer gestart!

Mijn vorige blog sloot ik af met “De komende periode zullen we zowel de voorbereiding als de race zelf weer goed evalueren, waarbij mijn grote vraag vooral is waarom ik de groep rond het 32km punt moest laten gaan terwijl ik even daarvoor nog het idee had dat vandaag wel eens mijn dag zou kunnen worden. Ik wil hier de komende periode goed de tijd voor nemen, meer ook dan we normaal gesproken al doen. Afhankelijk van de uitkomst van deze evaluatie wil ik besluiten of en hoe nu verder met de hardloop carrière”. Inmiddels zijn we drie weken verder en ben ik er zeer zeker van dat ik door wil gaan met hardlopen op de manier zoals ik dat de afgelopen jaren heb gedaan. Simpelweg omdat ik het nog veel te leuk vind, maar ook omdat we ervan overtuigd zijn dat mijn droom om de marathon te lopen binnen 2 uur en 20 minuten te verwezenlijken valt.

Waarom ik op het 32km punt moest lossen tijdens de marathon van Rotterdam is ons nog steeds niet helemaal duidelijk, maar terugkijkend was de conclusie vooral dat de voorbereiding niet vlekkeloos was verlopen, met vooral een flinke verkoudheid 4 weken voor de marathon en het lopen van de halve marathon van Barendrecht op het moment dat ik beter even rust had kunnen houden. Desondanks liep ik nog steeds een tijd van 2.22.45, dit kunnen we dan ook wel echt als basis zien, met een laagje topvorm daar bovenop komt de 2.20.00 echt in zicht. Ook zullen we in de komende periode een aantal zaken aanpassen ten opzichte van de afgelopen voorbereidingen:

  • Fysieke hardheid opdoen door lopen van wat meer wedstrijden, ook wat kortere afstanden gezien de lagere impact.
  • De blokkentraining in het weekend doen ipv op de woensdag (meer focus mogelijk in het weekend dan tijdens werkweek).
  • Een extra element toevoegen in langere duurlopen, bv progressief uitvoeren of aantal snellere blokken/ km’s.
  • Wedstrijdschoenen inlopen zodat terugslag wat minder heftig is, de marathon dit keer op nieuwe Vaporfly’s gelopen.
  • Schema mag gerust naar 13 a 14 weken. Niet veel voor moeten laten. Dit was in praktijk nu ook reeds het geval (10 + 4 weken).
  • Volume mag iets omhoog. Kan ik nu goed aan. 150km als max aanhouden maar wat meer (3 a 4) weken tussen 120 en 150km.
  • Holistische/integrale benadering: alle adviseurs bij elkaar brengen en route uitstippelen (Rob, ChiroBalance, Bryan). Onderzoeken kracht, mental coach en/of ademhaling expert.
  • Kennismaken met PAC selectie: met anderen kunnen trainen, gezelligheid, trainingspartners op niveau, trainingskamp met elkaar, geïnspireerd raken.

Met de bovenstaande aanpassingen denken we weer een stap te kunnen doen naar het ultieme doel. Inmiddels kan ik ook wel echt de schoonheid inzien van het niet direct behalen van doelstellingen. Doordat deze reis al zo lang duurt zal de euforie wanneer het wel lukt enkel maar groter zijn. En daarnaast: wat gebeurt er wanneer ik de 2.20.00 wel loop? Is de motivatie dan nog aanwezig? Gaan we dan ineens voor de 2.17? Of stoppen we er direct mee?

De eerste week na de marathon heb ik, afgezien van een uurtje wielrennen en wat wandelen, eigenlijk volledig rust gehouden. Vooral de bovenbenen waren dit keer enorm gevoelig maar daarnaast stonden er vooral heel veel leuke etentjes en avondjes op het programma, de boog kan immers niet altijd gespannen zijn en ik heb dat soort weken ook echt nodig om er daarna weer vol tegenaan te gaan. De tweede week na de marathon was al weer wat actiever met twee keer een uur wielrennen en drie korte duurloopjes op donderdag, zaterdag en zondag. In het weekend was ik op bezoek bij vriend Jesse van Burg in Friesland waar ik op zondag mee ging om hem te supporten bij de Berenloop op Terschelling. Ik wist van het bestaan van deze loop, maar dat het zo’n groot en professioneel georganiseerd evenement was wist ik niet. Het leek wel of heel Friesland de boot pakte van Harlingen naar Terschelling (wist je dat dit gewoon 2 uur varen is..). Ooit kom ik hier terug om de Berenloop zelf te lopen, wat een geweldig event zet men daar neer!

De derde week na de marathon was het herstel al weer een stuk gevorderd waarbij er in het begin van de week wat duurloopjes op het programma stonden en op zondag de Klaverbladloop 15km bij Ilion in Zoetermeer. Normaal gesproken loop ik nog geen wedstrijd 3 weken na een marathon, echter voelde alles goed aan en had ik echt weer zin om te racen. Het was voorafgaand moeilijk te zeggen hoe we deze race zouden ingaan maar met trainer/coach Rob afgestemd dat ik niet te hard zou starten en zou mikken op een tijd rond de 48 minuten. Vlak voor de race kwam ik echter een hele sterke loper tegen, Nixon Fernandes, die bij menig wedstrijd voor me eindigt. Op dat moment wist ik dan ook dat dit wel eens een zware wedstrijd zou kunnen gaan worden en vroeg me af hoe ik dit het beste tactisch aan zou kunnen pakken, ik wilde namelijk wel weer eens winnen.

Nadat de start wat was uitgesteld door de drukte vanwege het checken van het CTB klonk om 11.45 uur het startschot. Ik pakte direct de kop en voelde dat er genoeg macht in de benen zat om gemakkelijk een snelle eerste km te lopen zonder dat ik mezelf hierdoor echt zou opblazen. Het laatste stuk van de eerste km ging vrij steil heuvelop, om de provinciale weg over te kunnen steken, waarbij ik op dat moment besloot om nog wat gas bij te geven en zodoende te proberen om direct alleen weg te lopen. We gingen daarna namelijk het Heemkanaal langs waarbij de wind pal tegen stond en ik niet wilde dat ik op kop zou lopen en de wind zou breken voor Nixon (alhoewel ik met mijn kleine postuur niet veel wind zal vangen voor hem). Op de top van de heuvel hoorde ik aan het geluid van de voetstappen dat ik een klein gaatje had, waarbij de eerste km in 2 minuten en 58 seconden ging, veel te snel natuurlijk op een 15km, maar het doel was bereikt, ik liep alleen… Nu was het enkel nog zaak om dat zo te houden. De tweede kilometer nog vol gepusht met een km tijd van 3.05. Ik merkte dat het gat geslagen was waardoor ik het tempo iets kon laten zakken zodat ik dit wat langer vol zou kunnen houden, realiserende dat dit geen 5km maar een 15km wedstrijd was. Het 5km punt passeerde ik in 15.41 waarbij ik erin begon te geloven dat ik eindelijk weer eens een wedstrijdje zou kunnen gaan winnen. Het lichaam voelde goed aan waarbij ik merkte dat ik ook gas kon blijven geven, hetgeen ik nog niet verwacht had zo kort na de marathon. Naar het einde toe liet ik het tempo iets zakken waardoor ik in 47 minuten en 52 seconden de finishlijn passeerde. Dit jaar staan er nog 3 wedstrijden op het programma: de Warandecross, de Bruggenloop en de Sylvestercross. Zin in!