skip to Main Content

Weer is wat anders dan een snelle wegwedstrijd

Na de Klaverbladloop 15km heb ik in de afgelopen twee weken lekker door kunnen trainen. Zonder schema maar met veel zin om te lopen en de wedstrijdjes mee te pakken die nog wel doorgang mogen vinden. in de week na de Klaverbladloop al weer 90km kunnen draaien, hetgeen niet gek is in de week na een wedstrijd en met het feit dat de marathon pas vier weken geleden plaatsvond. In deze periode voegen we ook weer wat intervaltrainingen toe aan het schema, terwijl er in de eerste drie weken na een marathon enkel duurlopen op het programma staan om het lichaam zodoende te laten herstellen van de marathon en weer langzaamaan op gang te brengen. Afgelopen week stond vooral in het teken van de Warandecross op zondag 28 november. Omdat er in deze fase wat kortere wedstrijden tussen de 10 en 15km op het programma staan deden we op maandag een intervaltraining met wat kortere afstanden, namelijk 9 x 600m op tempo 3.03. Dit ging al weer verrassend lekker en makkelijk, het lichaam lijkt echt goed hersteld te zijn van de marathon. De overige dagen stonden er slechts rustige duurlopen op het programma.

Op zondag was het tijd voor het Nederlands Kampioenschap Cross in Tilburg (Warandecross). Gezien de maatregelen die op de vrijdag voordien werden afgekondigd vreesde ik even dat ook deze wedstrijd niet zou doorgaan, maar gelukkig werd hierin geen andere beslissing gemaakt. Wel had de organisatie zelf allerlei maatregelen genomen waardoor het evenement ook echt prima doorgang kon vinden zonder dat er grote risico’s werden genomen. Toen we wegreden uit Rotterdam was het weer echt dramatisch, de ruitenwissers stonden op standje snelst en de temperatuur was met een graad of 3 ook niet echt lekker te noemen.

Net voordat we aankwamen in het mooie oude Warandebos in Tilburg werd het droog, alsof het zo had moeten zijn. Het was mijn eerste cross sinds de Sylvestercross (december 2019) en merkte bij mezelf dat ik dit crossen ook wel echt gemist had in de afgelopen periode. Het racen zonder klok heeft ook echt wel iets. Enkel de focus op de loper voor je en dat heerlijk middenin de natuur. Nadeel van crossen is echter ook wel dat het nogal blessuregevoelig is, je loopt op spikes om zodoende meer grip te hebben, en dat leidt bij mij al vrij snel tot achillespees- en/of kuitklachten. Nadat ik vrij fors had ingelopen om zodoende echt warm aan de start te staan, werden we rond 12.50 uur opgesteld en precies op dat moment begon het weer te regenen, waardoor het in het startvak ook een koude bedoening werd. Gelukkig klonk om exact 12.55 uur het startschot en stoven er ca 100 atleten het bos in. Deze editie van de Warandecross stond ook in het teken van het Nederlands Kampioenschap Cross en diende tevens als plaatsingswedstrijd voor het Europees Kampioenschap Cross in Dublin, een aantal weken later. Nadat ik bewust vrij voorzichtig was gestart probeerde ik in de eerste ronden een tempo te vinden dat ik de rest van de race zou kunnen volhouden. Ik merkte dat de benen goed waren en dat ik met een goede race indeling wat plekken zou kunnen opschuiven, zeker gezien een marathonloper over het algemeen minder verval heeft dan lopers die meer de kortere afstand beheersen. Het parcours bestond uit een aantal ronden die door het bos voerden, en waarbij we ook de nodige heuveltjes en zelfs een aantal boomstronken over moesten. Totaal anders dus dan een snelle wegwedstrijd. Tijdens de race was ik inderdaad in staat om een aantal lopers in te halen, waarbij ik ook wel merkte dat de tank in de laatste ronde op was en dat we er inmiddels zo’n 10km door het bos op hadden zitten. Uiteindelijk finishte ik op een 51e plaats van de 80 gefinishte lopers. Aangezien de eindtijd nietszeggend is in een cross is het altijd lastig te zeggen of het een goede race was, het gevoel was echter goed en er zaten nog een aantal sterke lopers achter me, dus ik denk dat ik tevreden mag zijn. De komende twee weken goed doortrainen en dan vervolgens op zondag 12 december de Bruggenloop in Rotterdam, als die doorgaat…